سلام

تو این چند وقتی که نبودم اتفاقات زیادی واسم افتاد ، اینکه دوباره عشق تجربه کردم و دوباره شکست خوردم ولی این بار بیشتر شکست خوردم چون کسی داشتم که واقعاً باهاش به اون آرامشی که همیشه دنبالش بودم رسیدم ! ولی ... خوب به هر حال میگن قسمت نبوده میگن ... بی خیال هر چی بیشتر بهش فکر کنم بیشتر اذیت میشم می خواستم فراموشش کنم ولی نمیشه اصلاً نمیتونم و می خوام حتی اگه نیست تا آخر عمرم همونجور که بهش قول دادم باهاش زندگی کنم ...

کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرش

ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد

این لینک زیر که میذارم حرفای منه واسه اشکان عزیزم ... حرفایی که میدونم شاید هیچوقت جوابی واسشون پیدا نشه ... حرفایی که نمیتونم رو در رو بگم ولی حداقل می تونم با نوشتنشون خودم خالی کنم ... نامه هایی که هیچوقت نمیتونم پست کنم ولی اینجا میتونم به زبون بیارم شاید یه روزی اشکانم ببینه ...

http://ashie-mashi.blogfa.com

ودر آخر این هم شعری که واسه آروم شدن دل خودم گفتم :

گر عاشق و دلباخته ای ، کار خدا در کام بین

بر گیسوان و ابروان از کار حق منداز چین

لطف الهی می شود هر لحظه و دم شاملت

شک را ببر از روح خود ، آن را بگیر از این دلت

واله شدی بر چشم او در کا دنیا مانده ای ؟

آیا برای نعمتش شکر خدا را خوانده ای ؟

برگیر از او مهر و دلت گر سر به رسوائی کشد

عشق زمین جز با خدا زهر جدائی می چشد

تا شب به فردا می رسد غم از دلت پر می کشد

چون با خدا آرامشی بر روح تو سر می کشد

گفتند از روز ازل بی خدا هر چه خواهی کن

حالا که با خدا شدی عشق را بگیر و شاهی کن

وابسته شو بر عشق حق ، دلبسته ی عشق زمین

حال با نگاه عاشقت زیبایی دنیا ببین

دیوونه ی مهربون

مهتاب

عشق واقعی

ما نمی توانیم زندگی را به جای دیگران تجربه کنیم . دیگران باید خود زندگی را تجربه کنند . ما نمی توانیم به جای دیگران زندگی را بفهمیم . دیگران باید از دریچه ی چشمان خود به زندگی نگاه کنند . همه چیز به نگاه ما بستگی دارد . مهم آن است که زندگی را چگونه ببینی . زندگی را هر طور که ببینی ، همان طور می شود . نگاه خود را شستشو بده و با نگاه بی آلایش به زندگی نگاه کن . زندگی ، ساده و بی پیرایه است . نگاه خود را بارور کن . کودکانه نگاه کن و کودکانه و بازیگوشانه زندگی کن .

خداوند همه چیز را آفرید و در دل همه چیز ، شوری عاشقانه نهاد . همین شور عاشقانه است که همه چیز را به سوی او می کشد . همه در تمنای دیدار خدایند . باید آتش این تمنا را شعله ور تر کرد . باید به آدم ها یاد داد که جور دیگر ببینند و جور دیگر بشنوند . جهان پر از رنگ و موسیقی ست . چشم باز کن ؛ جشنواره ی رنگ ها را می بینی . گوش بسپار ؛ سمفونی عظیم آفرینش را می شنوی . خدا ساکن دل ماست .همه ی آدم ها یکه و بی نظیرند . هیچ کس از دیگری بهتر یا بدتر نیست . فقط باید به درون بنگریم و منبع عظیم عشقی را که در درون داریم کشف کنیم . باید عشق مان را به دیگران ببخشیم . عشق ، تنها چیزی ست که با بخشیدن ، زیاد می شود .

شاعران از عشق می گویند ، اما ممکن است خود عاشق نباشند . کسی که عشق را تجربه نکرده و از عشق سخن می گوید ، ممکن است برای همیشه از تجربه ی عشق محروم بماند .

 عشق چیزی نیست که بتوانیم آن را قسمت کنیم . عشق ، کم و زیاد بر نمی دارد . عشق ، یا هست و یا اصلاً نیست . وقتی یک نفر را واقعاً دوست داریم ، همه کس و همه چیز را با او دوست داریم . عشقی که همگان را در آغوش نگیرد ، رنگی از شهوت و نیاز در خود دارد . عشق حقیقی ، عشقی ست فراگیر . عشق هرگز خواهان تملک معشوق نیست . عشق ، معشوق را آزاد می کند . عشق ، حصار نمی کشد و فرمان نمی دهد . وگرنه ، نفرت است که لباس زیبای عشق را به تن کرده است . عشق ، همواره می بخشد و بخشش خود را هرگز نمی بیند .

چه خوب است هر که از موهبت چنین عشقی برخوردار است !

و من !

وقتی درختان شکوفه می دهند ، من نیز با آن ها شکوفه می دهم . وقتی پرندگان می خوانند ، من نیز با آن ها می خوانم ، من با سبزه ها از زمین می رویم و با پرندگان در آسمان سیر می کنم . دیگر « من » وجود ندارم . من و هستی یگانه شده ایم !

دیوونه ی مهربون

مهتاب

داشتم فکر می کردم آدما بدون عشق انگاری بدون هدفن ! موقعی که خودم عاشق بودم با اینکه آخرش شکست خوردم ولی دلیل نمیشه که دوباره عاشق نشم ولی باید این بار چشام باز کنم و اشتباهات گذشته رو تکرار نکنم ... اون موقع غیر از کار و درس و زندگی یه هدفی داشتم مثل عشقم ! دوس داشتم خوب باشم تا به چشمش بیام زحمت بکشم تا به عشقم برسم و زندگی کنم تا لحظه لحظه زندگی رو کنار عشقم بچشم و تجربه کنم ولی الآن هدفی ندارم و همه ی اینا واسم شده یه تکرار معمولی و کارای روزمره ! درسته یه اشتباهاتی داشتیم ولی درس شد یه تجربه شد واسه زندگیم و این رو یاد گرفتم که آدما با عاشقی خودشون رو پیدا می کنن و  با شناخت خودشون می تونن به بزرگترین عشق یعنی عشق به خدا برسن و تنها عشقی که همیشه راه درست رو نشون آدم میده عشق به خداست ! درسته الآن خودم خیلی سخت گیر شدم و برای دوباره عاشق شدن و اعتماد کردن راه سختی رو انتخاب کردم ولی سعی کردم که عشق به خدا رو  روز به روز تو دلم بیشتر و تقویتش کنم تا بتونم دوباره عاشق بشم و زندگی کنم ... و به انتهای مسیر زندگیم یه هدف خوب بدم ... امیدوارم و دعا می کنم :

« خدایا همه ی آدما و همه ی اونایی که واقعاً زندگی می کنن و دل دارن عاقبت به خیر شن !

ای خدای بزرگم تجربه های شکست رو توی زندگی ما کم کن و راه درست رو جلوی مسیر زندگیمون قرار بده !

خدای مهربونم همیشه کنار ما باش و هر وقتی خدای ناکرده یک لحظه از یادت غافل شدیم با اون پس گردنی همیشگیت مارو به زندگی برگردون و به خودمون بیار !

خدای عزیزم کمکمون کن خودمون رو بهتر بشناسیم و زندگی کنیم ! »

و در آخر یه جمله ی معروف از حضرت علی ( ع ) :

« جوری زندگی کن که انگار قراره100سال زندگی کنی و جوری با مردم رفتار کن که انگار قراره لحظه ی بعد بمیری ! »

دیوونه ی مهربون

مهتاب

ببین چه قلبائی شکستن توی دست روزگار

ببین چشمایی رو که گشتن پی نوری موندگار

از عشق و باور باید که آخر بشن لبریز رامون

یه روزی هر جا پر میشه دنیا از طنین صدامون

پس بیا با هر زبون تو هم بخون

                         بخون عاشقونه کنارم

                                    فریاد بزن بگو

«دوست دارم»

ThE WoRdS       

         I  LOVE  YOU

وقتی مردم بد میدونن که با عشق غصه رو سد شیم

توی یک نفس شدن ها یاسمن رو صد سبد شیم

وقتی دنیا بد می دونه راه احساس بلد شیم

پس بیا ای هم ترانه بیا عاشق شیم و بد شیم

نمی خوایم این رسم زشت این زمونه رو بلد شیم

حالا که خوبی بدی هست بیا با هم شیم و بد شیم

                                                              بیا عاشق شیم و بد شیم ...

خوب اینم آخرین قسمت داستانم واسه اینکه یه کمی طولانی بود توی ادامه مطلب نوشتمش که یه کمی صفحه خلوت تر باشه ... امیدوارم که خوشتون اومده باشه  

دیوونه ی مهربون

مهتاب 

وقتی کلاسم تموم شد از دانشگاه با یکی از دوستام که هم مسیر بودیم اومدیم بیرون که دیدم همونجایی که پیادم کرده وایساده اومدم محل نذارم بهش رد شم با اینکه دلم اونجا بود که دیدم صدام زد مهتاب خانوم علیک سلام ! بیا سوار شو می رسونمت ... دیگه همینجور سقلمه های دوستم بود که کلیه ی من سوراخ می کرد ! فقط کشیدمش سمت ماشین و بهش گفتم الآن نپرس بعداً واست همه چی رو تعریف می کنم ... سوار ماشین شدیم و راه افتادیم ... این دوتا تو ماشین واسه من شده بودن فیلم سینمایی ، یکی این می گفت ده تا اون جواب میداد و بر عکس ، جفتشونم خسته نمی شدن تا دوستم رسوندیم دم خونشون و نیما با گفتن خدافظ بچه پررو راه افتاد . گفت خوب حالا کجا بریم ؟ گفتم شما مگه نباید برید خونه ؟ گفت اولاً شما عمته ثانیاً کدوم مرد دیدی ساعت 5 عصر بره خونه مردی که زودتر از ساعت 10 بره که دیگه مرد نیست ! ابهت مرد به اینه که ( تلفنش زنگ خورد ) اینه که وقتی بهت میگم چند لحظه ساکت باش ساکت باشی !!! تعجب کردم مگه کی پشت خطه ؟؟؟ - سلام پدر ... ممنون ... نه امروز نمی رسم تا 7 کلاس دارم بعد با یکی از بچه ها می رم کتابخونه ... بله بعدشم میریم سراغ کار و کاسبیمون ... بابا جان لطفاً الآن شروع نکنین باید برم سر کلاس خداحافظ!!! من همینجور هاج و واج نگاش میکردم که با یه آه سنگین ادامه داد : ابهت مرد به اینه که وقتی زنگ می زنه به پسرش ، پسره از پشت تلفن قفل کنه ! و شروع کرد به درد و دل کردن که خونشون پدر سالاریه یعنی همه از پدرش می ترسن و حرفش میون خانواده اوله چون بزرگ خاندان هم هست همه ازش حساب می برن ! خلاصه اینقدر پدر پدر گفت که منم دلم واسه بابام تنگید!!! فقط واسم یه سوال پیش اومد و ازش پرسیدم ! جریان اون دی وی دی ها و اون پل ! که گفت به خاطر اینکه چند تا از دوستای صمیمیشون سرگرم کنن تا طرف اعتیاد نرن چون یکی از اونا در اثر اعتیاد می میره و اینا به خاطر اینکه اینا تشویق به کار شن و دست از کاراشون بکشن این بساط راه انداختن و وقتی هم که خوب شن پدر نیما توی شرکتش به اونا کار میده ... خلاصه واسه عمل صالحانه بوده دیگه اون روز بهترین روز زندگی من بود و با بهترین خاطره ها من رسوند خونه . وقتی هم رسیدیم ازم برنامه ی کلاسام پرسید خوشبختانه ساعت کلاسامون غیر از یه روز شبیه هم بود با یکی دو ساعت تاخیر اون روز هم من 4 ساعت کلاس داشتم و اون نداشت که گفت میاد دنبالم که من مخالفت کردم گفت : وقتی خواستم باهات دوست شم چون ترس همه چی اون شب تو نگات دیدم چون احساس کردم با همه فرق داری اهل پیچیدن به بازی نیستی و اینکه گفتی تا حالا دوست پسری نداشتی واست یه امتیازه که نمیخوام با این حرفا خراب شه وقتی بهت میگم میام یعنی میام و می خوام ببینم چقدر حرف گوش کن هستی ! منم گفتم مستر دی وی دی جنگ اول به از صلح آخر درسته خونه ی شما پدر سالاریه ولی اگر حرفت گوش کنم نذار به پای ترسم بذار به احترام اون عشقی که قراره بین من و تو پا بگیره ! و اینجوری دوستی من نیما البته بصورت پنهونی برای خانواده ی اون شروع شد چون من که همون شب همه چی رو واسه مادر و خواهرم تعریف کردم از بس ذوق زده بودم ...

خوب اینم از این قسمت تا ببینیم چی میشه ! دیگه مخم نمیکشه ولی تا قسمت دیگه سعی میکنم تمومش کنم اگه خدا بخواد!!!

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من و توست 
گرچه در محرم راز دل ما کس نرسید
همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست
گوش کن با لب خاموش سخن می گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

دیوونه ی مهربون

مهتاب

برای آخرین بار خدا کنه بباره

تو این شب کویری یه قطره از ستاره

همیشه بودی و من تو رو ندیدم انگار

بگو بگو که هستی برای آخرین بار

وقتی دوری تنهایی نزدیکه

قلبم بی تو می ترسه تاریکه

چه لحظه ها که بی تو یکی یکی گذشتن

عمرم بردن اما یه لحظه برنگشتن

تو چشم من نگاه کن من به گریه نسپار

حالا که با تو هستم برای اولین بار

دیوونه ی مهربون

مهتاب

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند . 

 دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . . 

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ... و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم .            

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .   

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . . 

 به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .  

به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .       

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند . . . . .        

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندید و دنيايم را ستاره باران مي کرد.     

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي دنيا بازشان نکنم .          

 به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد       

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريش را از من رقم زده است. سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند .     

لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان را به باران عاشقانه بهار سپرد .

فرق عشق با ادواج

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست ؟

استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد

داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني...

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: چه آوردي ؟

با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به

اميد پيداكردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم.

استاد گفت: عشق يعني همين...!

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست ؟

استاد به سخن آمد كه : به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش

كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي...

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت .

استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين

درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالی

 برگردم .

استاد باز گفت: ازدواج هم يعني همين...!

و این است فرق عشق و ازدواج ...

دیوونه ی مهربون

مهتاب

سلام امروز می خوام یه کم از تجربیاتم بگم با اینکه دخترم ولی اول یه کم به نفع پسرا میگم ، می خوام بهشون یاد بدم که چه جوری یه دختر خام خودشون کنن ( البته میدونم شماها خودتون این کاره این !!!! )

نکته : من خودم سیاهم پسرا من سیاه نکنین فقط !!!

1. اول از همه برو ماشینت بفروش به جاش تیپت درست کن !!! دخترا به پسرای شیک و تمیز بیشتر علاقه نشون میدن تا پسرای کر کثیف  و چرک و چیریک !!! الآنه هم دخترا غیر از لباس اتو کشیده ی پسرا به موهای اتو کشیدشونم نگاه می کنن !!!
2. خوب مرحله ی شماره دادن دیگه نمی خواد توضیح بدم خودتون بلدین فقط یادتون باشه خواستین شماره بدین عز و التماس نکنین مثلا بگین اگه شمارم نگیری همین الآن میس نندازی خودم میندازم زیر ماشین !!! جمعش کن این حرفارو !!! خیلی سر سنگین شمارت بده و برو !!! اینجوری کلاست حفظ می کنی و دختره بیشتر جذبت میشه البته اگه مورد یکت درست باشه !!!
3. دخترا از پسرایی که هی زنگ می زنن بدشون میاد و زودی زده میشن ، پسری که هی بهشون بگه دوست دارم چندششون بیشتر میشه ، پسری که غرورش حفظ کنه ولی حواسش جمعه دختره باشه ولی خودش واسش بگیره دختر کشه !
4. یه مورد خیلی مهم بعد از دو روز سریع نرین سراغ .... اگه سریعاً برید سراغش حتماً شروع نشده تموم میشه !
5. اومدیم و این وسط عاشق دختره شده وقتی هنوز یه ماه نشده ، بهش نگیا چون اونوقت میگه وا این پسره چقدر لوس و جلفه هنوز هیچی نشده !!! بذاری ه چند وقتی بگذره وقتی خود دختره علاقه نشون داد اونوقت توام عشقت ابراز کن !
6. اگه صدات خوبه ( نه تو حموم ) و به زدن گیتارم علاقه نشون میدی ! شبا یه آهنگ مهمونش کن ! آهنگای فرهادم بخون چون بیشتر تاثیر داره !
7. غیرتت منطقی باشه روش ! واسه هر چیزی که می خوای بهش بگی انجام نده واسش دلیل بیار تا حرفت به دلش بشینه و سرا پا گوش بده ! یکی باش واسش که ازت نترسه و بتونه حرفاش بهت بگه ! اگه یه درد و دلی واست کرد سریع واسش جبهه نگیر چون اگه واسه تو نگه به فکر کس دیگه میفته ! هیچوقت کارای قبلیش به روش نیار و سرکوفتش نکن واسش !

خلاصه اینا بود دیگه !!!

حالا دخترا اگه یه همچین پسری پیدا کردین داداشش واسه من نگه دارین !!!!

دیوونه ی مهربون

مهتاب

خوب داستان امیر تا اونجا پیش رفت که من با بچه ها رفتیم مهمونی به شرطی که من امیر رو اونجا نبینم ولی امیر اونجا بود ... نمیشد کاری کنم پس تصمیم گرفتم حرص امیر رو در بیارم واسه اولین بار یه پیک خوردم و واسه اینکه بیشتر حرصش در بیارم با اونایی که امیر خوشش نمیومد گرم گرفتم ... خلاصه امیر رو می دیدم که داره حسابی حرص می خوره و منم خیالم راحت شده بود که تونستم اذیتش کنم غافل از اینکه دلم بدجوری هواش کرده بود و می سوخت ...! بعد از چند دقیقه امیر رفت پشت دستگاه همه واسش دست هورا جیغ کشیدن ( چون امیر بعد از تقریباً دو ماه باز شروع کرد ) و خوند :

اونیکه دوسش داری بهش نگو دوسش داری میره و تنهات میذاره ...

اگه باور نداری بهش بگو دوسش داری میره رو دلت پا میذاره ...

آره میدونم عاشقشی عاشق اون نگاهش ...

آره میدونم دیوونشی تا ببینیش باز دوباره ...

منم یه روزی مثل تو عاشق بودم تا پای جون ...

عشقم فریاد زدم و در به دری شدم نگو ...

رفتش و تنهام بذاره روی دلم پا بذاره ...

قلب من شکوند و رفت ، رفت و با دیگری نشست ...

گریم گرفته بود خیلی ... نمی تونستم دیگه اونجارو تحمل کنم ، آخه امیر هم داشت هق هق همراه آهنگش گریه می کرد ، رفتم لباسم پوشیدم ، سوئیچ آرش برداشتم زدم بیرون ... امیر اومد دنبالم ولی سریع ماشین روشن کردم و رفتم ... نمیدونستم کجا برم ... از کدوم راه ... سرم تازه گرم شده بود ، گریه هم امونم نمیداد ، چشام بدجور رو هم افتاده بود ، فقط صدای بوق و نور زیاد ؛ دیگه چیزی یادم نمیاد ...

وقتی چشام باز کردم اولش نمیدونستم کجام ... یه کم که گذشت تازه یادم افتاد که کجا بودم و چی شد ... دور و برم نگاه کردم ... مامانم بود و مهیار و آرش ولی پس امیر کو ؟ صداش زدم امیر کجایی ؟ بلند شدم برم دنبالش سرم گیج رفت افتادم ... مهیار اومد کمکم کرد بخوابم زدمش کنار ... سرم کندم داشتم از در می رفتم بیرون امیرم دیدم که جلو در وایساده بود ... بغلش کردم و گریه پشت گریه ... می گفتم : « امیر غلط کردم ... امیر دوست دارم ... امیر بدون تو می میرم ....!!!» خلاصه انگار اونروز بهترین روز زندگیم بود ... دستم شکسته بود باید وایمیستادیم تا دستم خوب شه . تو اولین فرصت بعد از باز کردن دستم خواستگاری انجام شد و بعد از یک هفته مراسم نامزدی من و امیر ... از اونجا که من دوس داشتم روز عروسیم یا میلاد امام حسین باشه یا امام رضا ، نزدیک ترین تاریخ عروسی واسه سه ماه آینده روز میلاد امام حسین گذاشته شد ...

امروز که می خوام این داستان تموم کنم دلم واسه این عشق تنگ میشه ... میدونم همه آرزو دارن که آخرش خوب و خوش تموم شه ولی من متفاوتم نمیخوام این عشق اینجوری تموم شه ... میخوام که همیشه بمونه ... شاید وقتی مهتاب و امیر برن سر خونه زندگی و بعد از چند وقت زندگی از هم سیر شن ولی ....

خلاصه همه چی داشت به خوبی پیش می رفت ... قرارای نامزدی واسه ما بهترین روزا رو می ساخت ...

از اینجا به بعد داستان رو از زبون شخص سوم می نویسم ...

میرن که جواب آزمایششاشون بگیرن که می فهمن مهتاب سرطان خون داره ... در حال پیشرفت سریع ... بستری میشه و ذره ذره جلوی چشمای عشقش آب میشه و امیر هم پا به پای اون لحظه لحظه دیوونه میشه و هیچی باور نمی کنه و انگار هیچی براش وجود خارجی نداره ... درست یکسال بعد روز تولد امام حسین مهتاب میره و امیر هم با خاطرات مهتاب راهی آسایشگاه روانی میشه ...

تا امروز امیر رویای مهتاب بود و خیالات مهتاب پر می کرد ولی از امروز امیر خیالی مهتاب رو توی خیالش می سازه ...

پایان

دیوونه ی مهربون

مهتاب

یادته روزای آخر بهم چیا می گفتی

بخت من با نفرین همش سیا می گفتی

یادته بهم می گفتی بی من همه چی داری

می خوای برسی به ابرا پا رو دلم بذاری

یادته بازم می گفتی : « بی تو مالک دنیام

خراب کردی روزام ، با تو همش تو صحرام »

تو اون روزای آخر بهم دادی خوب نشون

که من یه دیوونه ام تویی یه عاشق کشون

حالا چی شد اومدی با این چشای گریون

می خوای باهات بمونم ، شدی حالا پشیمون

حالا برو که دلم نمیخواد اینجا باشی

برو که با بدیات یه جای دیگه جا شی

فکر کردی باز می مونم کنار این دل تو ؟

فکر کردی وقتی بری میام به دنبال تو ؟

برو برو از اینجا برو که دیگه ننگی

واسه ی این دل من دیگه یه تیکه سنگی

منم میشم عاشق کسی که عشق بدونه

کنار دل دیوونه ی مهربون من بمونه ...

دیوونه ی مهربون

مهتاب

امیر دوست خانوادگیمون بود ... با هم بیرون می رفتیم ، اینور اونور مهمونی پارتی تو جریان همه ی زندگی من بود ... صدای قشنگی داشت ... بعضی وقتا با دوستش آرش تو مهمونیا می خوندن ... امیر دستگاه DJ میورد و با آرش مهمونی رو می ترکوندن ...همه ی دخترا چششون دنبالش بود ... ازینکه توی جمشون بودم خوشحال بودم ... امیر دوس پسرم نبود فقط دوستم بود که همیشه با هم بودیم ... اون واسه خودش دوس دختر داشت و منم که با داود بودم ... تنها پسری بود که داود اجازه میداد باش باشم چون امیر رو خوب شناخته بود و میدونست چشاش پاکه و تو دلش هیچی نیست ... البته داود نمذاشت باهاش مهمونی برم فقط بعضی وقتا کوه و اینا که می رفتن دنبال منم میومدن ... بعد از داود توی مهمونیاشونم شرکت می کردم که البته امیر مثه شیر بالای سرم بود ... مثه یه برادر همه کار واسم میکرد و چار چشمی من می پائید ( من نمیدونستم ولی دلش پیش من بود از همون اولش فقط نقشش خوب بازی میکرد ) الآن میگه اون موقع که با داود بودی و هر وقت می دیدم داری گریه می کنی می خواستم داود بترکونم ولی از اینکه دستم جلوت رو نشه هیچی نمیگفتم و خودم با خوندن آروم می کردم ... می گفت اگه می دیدم داود واقعاً لیاقتت داره هر کاری میکردم تا به هم برسین ولی وقتی می دیدم با تو اینجوری می کنه زبونم بسته بود چون تو فقط اون می دیدی و هیچ حرفی واست اهمیت نداشت . می ترسیدم یه چی بهت بگم نکنه ازم دلخور شی ... خلاصه بعد از یکسالی که از داود جدا شده بودم و تو این برو بیا ها با یه پسری تو مهمونی دوس شدم وقتی به امیر رفتم بگم قشنگ دیدم که رنگش پرید ... ولی باز خودش کنترل کرد و گفت مهتاب سر داود دیدی چه بلایی سرت اومد ؟؟ نذار اونجوری بشی باز اگه می بینی واقعاً بهش احتیاج نداری دوست نشو باهاش ... خلاصه هر جوری بود با زیرکی تمام من منصرف کرد ... بعد از اون مهمونی دیگه امیر واسه رفتن به مهمونیا اقدام نمیکرد و منم سرم به کارم گرم کرده بودم ولی هر روز با هم تماس داشتیم ... بعد از چند وقت آرش ( دوست جون جونی و سنگ صبور امیر که دوست دختر خالم هم بود ) بهم زنگید و گفت که می خواد ببینتم و یه موضوعی هست که باید بهم بگه ... رفتم سر قرار ... آرش بعد از کلی من من کردن از امیر گفت و دست دل امیر رو واسم رو کرد ... شوکه شده بودم ... باورم نمی شد فقط گذاشتم اومدم ... درگیر شده بودم با خودم و دلم ... من تا حالا امیر رو مثه داداشم می دیدم چی شد که اینجوری شد ... نه جوابم نه بود ... با یه اس ام اس به امیر گفتم که از زندگیم بره بیرون و من و با درد خودم تنها بذاره ... بهش گفتم دلت واسم سوخته ؟ خواستی با این کارت ثواب کنی در حق یتیم عشقی؟ ... دیگه بهش نزنگیدم و اون هم قد تر از من دیگه باهام تماس نگرفت ولی از این و اون از احوالش با خبر بودم البته می دونستم کلاغایی که به من خبر میدادن به اونم حال و روز من می رسوندن ... ته دلم دوسش داشتم و دوس داشتم باهاش باشم ولی غرورم اجازه نمیداد ... دوباره به یه مهمونی دعوت شدم آرش و دختر خال ازم خواستن که برم باهاشون که ازین روحیه هم در بیام منم به این شرط رفتم که چشام تو چشم امیر نیفته ....

این داستان ادامه دارد !!!!

دیوونه ی مهربون

مهتاب

با مهیار داداشم وقتی از هواپیما پیاده می شدیم هنوز واسمون باور کردنی نبود ، از زور بهت و ناباوری و شوقی که داشتیم گریه هامون واسه مامان تموم شده بود .

مهیار گفت من میرم چمدونارو بیارم تو بگرد ببین بابارو پیدا می کنی !!! وای خدای من باباست ، بابایی که 11 ساله ندیدمش جلو در وایساده منتظرمون ... باورم نمیشه ، یعنی زندم ؟؟؟ یعنی بیدارم ؟؟؟ یعنی واقعاً رویا نیست ؟؟ نکنه باز مامان صدام کنه بیدار بشم و اینا همش توی خوابه ؟؟؟ نه ، واقعیه !!! دستاش ، اشکاش که میشینه رو صورتش و خیسیش با دستام حس میکنم !!! وای بابامه ! خدایا شکرت که زنده ام و میبینم ... خدایا فدای مهربونیات به خاطر لطف بزرگت بابام دیدم ... هنوز یاد اون لحظه میفتم قلبم میلرزه و گریم میگیره !!! مهیار خودش خیلی کنترل کرد ولی باز نتونست جلو اشکاش بگیره !!! بابا خیلی تغییر کرده بود . خیلی شکسته شده بود ... تو اون مدتی که با ما بود انگاری جون تازه گرفته بود . نمی تونستم ازش جدا شم ... صبح ساعت 9 دیدیمش . اول رفتیم هتل وسیله هامون گذاشتیم و بعد خستگی که هیچی یه خوابی من مهیار رو برد که نفهمیدیم بابا کی رفت بیرون فقط وقتی برگشت برای اولین بار بعد از 11 سال با صدای قشنگش که گفت هنوز شما ها خوابین ؟؟؟ پاشین تنبلا بیدار شدیم ... روزای اول هنوز واسه هر سه تامون باور کردنی نبود ... بابا که انگار از تنهاییاش راحت شده بود با تمام ایرانیای اونجا دوس میشد و فقط به فکر راهی بود که مارو هم ببره با خودش ولی خطراتی که سر راه بود منصرفش کرد از قاچاقی رفتن ... همش با بابام و مهیار بودم ... اونجا بود که حتی مهیار خوب شناختم و باهاش رفیق شدم ... اونجا دیگه تنها نبودم و احتیاج به هیچی نداشتم ... با اونا معنی زندگی کردن فهمیدم ... فهمیدم که مهیار هیچوقت تنهام نمیذاره و پشتم خالی نمیکنه و اگر مشکلی واسم پیش بیاد راحت می تونم ازش کمک بخوام ... فهمیدم که بابام واقعاً ما رو دوس داره و تمام حرفاش به ما راسته راسته و واسه رسیدن یه خونوادش حاضره هر کاری بکنه ... و فهمیدم زندگی کنم و اون چیزی باشم که خودم می خوام نه اینکه به خاطر کس دیگه زندگی کنم ... به خاطر خودم و وجدانم که پیش خداست زندگی کنم ... وقتی اون 20 روز رویایی تموم شد بازم باورم نمیشد که باید برگردم ... دوس داشتم همون جا تو بغل بابام بمونم ... نمی خواستم برم ... می خواستم باز شب بیاد و بغلم کنه و بخوابم و صب با صداش بیدار شم ... نمی خواستم تموم شه ... حالا این بار بیدار شده بودم ... توی فرودگاه امام خمینی داشتیم وسیله هامون تحویل می گرفتیم و بطرف خونه می رفتیم تا چشای منتظر مامان اینبار روشن کنیم ...

می خوام همین جا از بابام بخوام من ببخشه چون وقتی پیشش بودم قدر لحظه ها رو ندونستم و یکمی به خاطر اینترنت ازش جدا بودم و سرم به کار خودم گرم میشد و نتونستم از لحظه هام استفاده کنم .

بابایی دوست دارم خیلییییییییییی من ببخش اگه کوتاهی کردم

و چقدر زود دیر می شود ...!

دیوونه ی مهربون

مهتاب

تا که بودیم نبودیم کسی ، کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند ، ما که خفتیم همه بیدار شدند

قدر آئینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که اقبال زد و آن را بشکست !!!